De Druiven Jagers in Chili deel 3: alle deuren openen zich voor ons

We zijn uitgenodigd bij collega wijnboer meneer Cardoen ter gelegenheid voor het slaan van de eerste steen van zijn nieuwe wijnmuseum. Op weg naar het feest dreigen we bijna een fuik in te rijden maar Luiz trekt 50 meter voor de controle aan het stuur en maakt een linksomkeer. ‘No licence’, zegt ‘ie; kennelijk is zijn rijbewijs al enkele jaren verlopen.

We nemen een sluiproute door de wijngaarden en ontsnappen ternauwernood aan een ongeluk. Luiz wil een auto inhalen die terwijl we proberen te passeren expres meer gas geeft. De vrachtwagen die ons tegemoet rijdt kunnen we alleen ontwijken door weer terug achter de auto te duiken. Een hoop gescheld in zes verschillende talen volgt en de strekking is uiteindelijk: hij (de idioot in het verkeer) is in zijn familie de eerste generatie mét een auto en Luiz is de eerste zónder chauffeur. Een schaterlach volgt. 

We arriveren veel te laat. Bij de ingang worden onze namen gecheckt door mannen met oortjes, we mogen doorrijden. De speeches zijn al begonnen en we zijn net op tijd voor die van de president van Chili. Ze wordt omringd door bodyguards. We zullen haar later tijdens de lunch ontmoeten, geven haar een knipoog en krijgen een vriendelijke lach terug. Daar blijft het bij.

We arriveren op het feest van Cardoen

We arriveren op het feest van Cardoen

Luiz, Dido en een journalist druk in gesprek op het feest van Cardoen

Luiz, Dido en een journalist druk in gesprek op het feest van Cardoen

Tijdens de lunch vermaken we ons uitstekend, want Luiz maakt iedere tafel aan het lachen. Hij is een natuurlijke bindende factor. We kunnen het met name goed vinden met de vrouw van Cardoen en met haar zus die televisieprogramma’s op de Chileense televisie presenteert. Beiden trouwens ook waanzinnige verschijningen van vrouwen! De volgende dag belt Cardoen Luiz persoonlijk op om te zeggen dat ‘ie ons zo leuk vond. Het moet niet veel gekker worden.

We maken een hoop mee en de ene situatie lijkt de andere te overstijgen. Zo hebben we het weekend erop een feest in Santiago bij David (ook wel Gayvid genoemd), een goede vriend van Luiz. We wisten dat hij nogal van mannen hield, maar niet dat Dido de enige vrouw op zijn feestje zou zijn. Of dat Jur de enige heteroman zou zijn. Naast dat Jur het doelwit was van meerdere geile mannen heeft hij ook een aantal zeer interessante diplomaten ontmoet. Dido heeft gedanst met zes jongens op muziek van de Spice Girls; ze kenden de tekst beter dan zijzelf. 

Eind mei bezoeken we Roberto, de levenspartner van Luiz die woont in Lima, Peru. Roberto is daar de ambassadeur van Chili. Hij is een gerespecteerd man en heeft zich al meer dan eens bewezen voor zijn land (zo was hij eerder al ambassadeur in Canada en Maleisië). Er heerst al 160 jaar spanning tussen Chili en Peru, vanwege de Chileense annexatie van een stuk land waar nu veel geld wordt gewonnen uit goud- en kopermijnen (door voornamelijk Canadese bedrijven). Door die frictie is Peru voor Chili het belangrijkste land om te vriend te houden. Roberto is daarmee altijd een doelwit. Hij wordt om die reden altijd bewaakt door zijn bodyguards met steun van extra politie-eenheden. Roberto is een charmante man met een warme persoonlijkheid: een man met charisma en veel humor. Hij vindt het verschrikkelijk om altijd omringd te worden door beveiliging maar het kan niet anders. Hij heeft wel een hecht team weten te creëren waarmee hij dit bizarre leven zo persoonlijk mogelijk probeert te maken.

 We slapen in zijn prachtige paleis dat bewaakt wordt door mannen met machinegeweren. Erg spannend allemaal. De volgende dag gaan we shoppen, en we worden gebracht door een chauffeur en krijgen zelfs een bodyguard mee. In de auto klinkt Get Up van James Brown en we vragen of het volume lekker hoog mag - dat kan - en we zweven door Lima. Behoorlijk surrealistisch allemaal. Wanneer we met Roberto gaan lunchen sluit ook de volgauto aan met daarin nog vier extra agenten. De agenten bespelen de sirene met lichte piepjes waar ze het verkeer mee regelen en zorgen dat alle auto’s voor ons wijken. We komen aan bij één van de populairste restaurants van Lima, La Mar, en er staat een rij tot buiten. We lopen langs de hele rij en er is direct een tafeltje voor ons beschikbaar. Dit leven heeft zo z’n voordelen.

De deur wordt voor dido opgehouden door de chauffeur en bodyguard  van roberto

De deur wordt voor dido opgehouden door de chauffeur en bodyguard  van roberto

lunch in la mar 

lunch in la mar 

De volgende dag mogen we mee naar het meest belangrijke paardenfestival van Peru, bekend om het hoogste niveau dressuur in Zuid Amerika. Omringd door beveiliging in burger lopen we het terrein op en worden we langs alle passages geloodst tot dat we in het VIP-gedeelte arriveren. Mensen van de organisatie hebben niet eens tijd om ons een halt toe te roepen want er staan direct een aantal agenten tussen. In de VIP-lounge gaan dienbladen rond met whisky, bier en pisco sour. Het is 12.30, maar vooruit! 

Op de terugweg rijden we door de arme buitenwijken van Lima. Lima is een woestijn en in het zand staan eindeloos veel onafgebouwde huizen. Je kunt je voorstellen dat een aardbeving deze hele wijk wegvaagt. Dit schept een groot contrast met de mooie wijk waar wij wonen in Lima, waar de huizen zeer stevig zijn gebouwd en luxe in overvloed is. 

onderweg met escort

onderweg met escort

de winnaar van dit jaar doet een eren rondje achter de coulissen

de winnaar van dit jaar doet een eren rondje achter de coulissen

we halen zelfs de krant 'el Comercio', de grootste in peru! 

we halen zelfs de krant 'el Comercio', de grootste in peru! 

We hebben veel geleerd van onze tijd in Chili; onder andere hoe we NIET wijn willen maken. We wilden per se een groot wijnbedrijf meemaken, om te zien hoe op een commerciële manier wijn geproduceerd kan worden. Dit is een belangrijk aspect, omdat we voorheen alleen op kleine wijnboerderijen gewerkt hebben. Dat het zo onpersoonlijk zou zijn, zoals bij François Lurton (maar dit was nog een kleine speler in de overvloed van gigantische producent in Chili), waar wijn via protocollen gemaakt zou worden, hadden we niet in deze (kille) mate verwacht. Door dit te hebben ervaren weten we dat het niks voor ons is. Wijn is geen product dat via schema’s gemaakt kan worden: wijn is een product dat liefde en aandacht vereist. De stokken verdienen een luisterend oor. Het is geen toeval dat we uitgerekend bij Luiz in Santa Ana beland zijn. Hier vonden we iemand met dezelfde filosofie, voor wie wijn ook meer is dan gewoon een commodity. Het is een liefde. 

Luiz & Dido, stampend in een houten foudre. 

Luiz & Dido, stampend in een houten foudre. 

Dido nog steeds stampend op druiven. 

Dido nog steeds stampend op druiven. 

de nieuwe fundering voor de slaapkamer van luiz. Slapen op herinneringen!  

de nieuwe fundering voor de slaapkamer van luiz. Slapen op herinneringen!  

vrienden voor het leven

vrienden voor het leven

 

De Druiven Jagers in Chili deel 2: Oude ranken en bijzondere karakters

We kunnen bij Luiz een eigen wijn maken en we gaan dan ook direct op zoek naar druiven. We krijgen via Pancho en Luiz veel tips die weer uitlopen op nieuwe tips. Colchagua, deze wijnregio, wordt gedomineerd door massaproducenten. Veel wijnboeren worden onder druk gezet om een minimale hoeveelheid druiven per hectare te oogsten. Lukt dat niet, dan drukken de wijnproducenten de prijs flink naar beneden. Het is zweten om te overleven en de wijn is over het algemeen slecht te drinken. Maar als je goed zoekt zijn er uitzonderingen. Steeds meer boeren staan op en durven kwaliteit te produceren tegen hogere prijzen. Sommige boeren beginnen ook zelf wijn te maken.

Uiteindelijk vallen we voor de 70 jaar oude carignan druiven van boer Enrique. Van origine waren het sémillon stokken maar ze zijn acht jaar geleden geënt naar carignan, waarbij een nieuwe soort op een oude stok wordt geplaatst om samen te vergroeien. Er staat in Colchagua bijna geen carignan aangeplant en we waren dan ook heel blij met deze vondst. Druiven vol sappig fruit en vrolijke zuren. We nemen samples en besluiten een week later te oogsten, voor behoud van voldoende zuur - voor ons de ruggengraat van de wijn. We selecteren de mooiste trossen in de wijngaard om ze vervolgens in zijn geheel in een bak te stapelen, die we van boven dicht sealen. We vervoeren ze naar de cellar en we kijken er de komende tijd niet meer naar om. De druiven moeten rusten en langzamerhand zal de carbonic fermentation (een fermentatie op gang gebracht door enzymen van binnen uit de druif) beginnen.

Pancho checkt het suikergehalte van de carignan druiven

Pancho checkt het suikergehalte van de carignan druiven

op de foto met pancho en boer enrique, de trotse eigenaar van de carignan stokken

op de foto met pancho en boer enrique, de trotse eigenaar van de carignan stokken

Het zoeken van een ‘blending partner’ is de volgende stap. Na wat gebel heen en weer in het Spaans vinden we via via een mooi perceel met wilde bushvine paìs stokken. Paìs is de lokale druif die wordt gezien als een bulkdruif met weinig expressie. We willen het toch een kans geven. We komen erachter dat je van paìs druiven ook frisse carbonic wijnen kan maken wat zeker een mogelijke partner voor de carignan zou kunnen zijn. Echter zijn de druiven op het plot zo ongelijk rijp en verschillen ze per vierkante meter zo van smaak dat we de optie afslaan. Het concentraat is ook erg laag en we zijn toch meer op zoek naar wat stoers om de frisse carignan bij te staan. Uiteindelijk komen we terecht op de wijngaard van de familie Barlow (familie uit New York die meerdere boutique hotels bezitten over de hele wereld). Luiz neemt ons mee naar een lunch op het erf van de Barlows, en het klikt meteen erg goed. Vader Ed is 94 en springlevend met een energie-verhogend karakter. Hij is zeker nog niet met pensioen en heeft alles nog in de smiezen. Ook zijn dochter Lisa, die het bedrijf gaat overnemen, is waanzinnig leuk en alleen maar bezig met eten en drinken. Genoeg gesprekstof dus.

De druiven van Barlow zijn aangeplant op een ondergrond van vulkanische as: cabernet sauvignon, carménère en syrah. We willen liever niet blenden met cabernet, vanwege het dominante 'groene paprika' karakter, typerend voor deze regio. Ook zijn we niet zo gecharmeerd van de carménère; hoog concentraat met in de smaak veel spicy tonen en donker fruit, maar voordat het deze aroma's heeft ontwikkeld is er zoveel tijd verstreken dat er bijna tot geen zuur meer overblijft. De syrah daarentegen heeft mooie zuren en is vol van smaak. We zijn om!

wilde País bushvines

wilde País bushvines

pais trossen, ongelijk rijp

pais trossen, ongelijk rijp

ed barlow en luiz 

ed barlow en luiz 

syrah inladen 

syrah inladen 

Ondertussen gaat het leven in Clos Santa Ana gewoon door. Op een dag rijden we met Luiz naar Santa Cruz om inkopen te doen. Er zit een scheur in zijn 500 jaar oude gouden baron ring die hij steeds tegen het staal van de auto probeert recht te duwen. Een wonderlijk tafereel. We rijden in een Toyota Hilux die volgens Luiz een eigen microklimaat heeft. Daarnaast heeft deze pick-up allerlei verschillende banden waardoor hij steeds naar links afbuigt en je dus constant tegen moet sturen. De auto zit zo onder het stof zit dat de ramen niet meer naar beneden kunnen en de gordel met een beetje geluk soms uitrolt. Uit de speakers klinkt keiharde opera en zo rollen we langzaam het stadje binnen.

Eenmaal terug met de boodschappen (verse mosselen voor de moûles frites voor vanavond) begint het poepscheppen - normaal gesproken heeft Luiz hier iemand voor in dienst, maar alle werknemers nemen continu ontslag. We lopen het hele erf af met ieder veger en blik en halen in totaal meer de 25 kilo op. Daarna moeten alle 70 honden eten. 50 wonen in de kennel en 20 (de elite) wonen in het huis. Ze krijgen dagelijks kippenlevers met maïs, bereid in een grote pot boven open vuur. Wat een werk, maar nobel is het wel: deze straathonden hebben een zeer luxe leventje. Voor hetzelfde geld dat hij jaarlijks uitgeeft aan het in leven houden van deze honden zou je duizenden straathonden kunnen castreren, zodat er in de toekomst minder van zullen rondlopen. Maar alles is een keuze en zijn keuze zet ons en vele anderen in ieder geval aan het denken.

een ochtendje poep scheppen

een ochtendje poep scheppen

etenstijd 

etenstijd 

luiz met elite hond blancita

luiz met elite hond blancita

Vervolgens beginnen we met koken terwijl de gasten binnendruipen. Onder andere de prins en prinses van Maleisië, de familie Barlow en de buren uit de omgeving. De buren zijn mensen die één voor één een boeiende historie hebben. Javiera is een lieve Cubaanse vrouw die tijdens het regime van Castro onteigend is van bijna al haar bezittingen en vervolgens naar Amerika is gevlucht. Ze vertelt naast politieke ook veel grappige verhalen zoals die keer dat Salvador (Dalì) op een feest met drie tijgertjes aan kwam zetten. De buurman van Luiz, een timide man, is onder druk gezet en zelfs gemarteld tijdens het regime van dictator Pinochet. Ook ontmoeten we één van de meest vermogende mensen uit Bolivia. Hij maakt voor de hobby nu wijn in Chili, hij heeft ‘slechts’ 50 hectare grond. Een bijzonder gezelschap en allen zeer interessante mensen. De wijn van Luiz vloeit rijkelijk en iedereen is laaiend enthousiast over onze moûles en zelfgebakken frites. Luiz gaat op een stoel staan, zoals hij altijd doet, en begint aan zijn speech. ‘Alles draait alleen maar om liefde’, zegt Luiz. Wat een waarheid komt er toch telkens uit deze man. Dit geldt overigens ook voor de wijn; goede wijn ontstaat alleen maar uit liefde. Liefde die we vinden hier in Santa Ana en die voor ons ontbrak bij Lurton.

Nadat de gasten waren vertrokken en we rustig aan het uitbuiken waren in de binnentuin, kwam er onverwachts een ander gezelschap binnen, voor het avondeten. Dit was Luiz voor het gemak even vergeten. Het bleek de eigenaar van Estampa wines, één van de grootste wijnhuizen uit de omgeving, samen met drie Chinese importeurs en een tolk. Verder arriveert ook de iconische wijnmaker uit Toscane Attilio Pagli, die samen met zijn compagnon de rol van wijnadviseur speelt voor Estampa. De eigenaar had voor de gelegenheid twee flessen champagne meegenomen à 600 euro per stuk. Samen met Pancho laten we de nectar rijkelijk vloeien en voor we het weten hebben we met z’n drieën al één fles soldaat gemaakt.

Ondertussen gaan de Chinezen helemaal los op een ui: zo’n grote hadden en ze in hun leven nog nooit gezien. Hun fotocamera komt al snel om de hoek kijken. Luiz speelt hier op in en begint met veel bombarie aan zijn geïmproviseerde 'risotto' (met basmati rijst....). Hij smijt de vis in de bouillon en gooit er van een meter hoogte een hele fles witte wijn bij. De Chinezen weten niet wat ze meemaken en beginnen met hun hand voor hun mond ‘ooo’-geluiden te maken gevolgd door keihard gelach van iedereen. Luiz probeert uit te leggen dat alles in China groot is behalve de piemel, om vervolgens van de tolk te eisen om dit te vertalen: ‘please! Translate!' Ze heeft het zwaar deze avond maar ze zal het nog zwaarder krijgen. Luiz bestijgt wederom een stoel en begint zijn speech: ‘Let’s fuck, people! Let’s fuck! It’s so important! Enjoy life and don’t forget: let's fuck!’ Wederom een indrukwekkende wijsheid. De Chinezen hebben de avond van hun leven.

Chinese importeurs en attilio tasten toe op de creatie van luis

Chinese importeurs en attilio tasten toe op de creatie van luis

luiz jur en pancho met ons eerste zelf gemaakte ipa bier!

luiz jur en pancho met ons eerste zelf gemaakte ipa bier!

Wordt vervolgd...

De Druiven Jagers in Chili deel 1: De breuk met wijnmagnaat Lurton en de ontmoeting met de magische Baron

Er komt een antraciet grijze Lexus de parkeerplaats oprollen. De auto stopt abrupt voor ons en een wolk stof stuift langs de wielen omhoog. Het portier zwaait open en twee lederen laarzen stappen in het zand. Langzaam verschijnt de gestalte van een man gestoken in Armani broek, strak gestreken overhemd en een uit de toon vallende sportieve oude skibril. Misschien het enige item dat hij zelf heeft uitgezocht. We kijken in een strak gezicht met daarboven de haren ook strak naar achter. Een imponerende gestalte, het is de patron François Lurton. Hij is slechts enkele weken per jaar op zijn estate hier in Chili genaamd Haciendo Araucano en iedereen buigt voor hem.  

Uitzicht van het terras van de villa van Lurton.

Uitzicht van het terras van de villa van Lurton.

Araucano bestaat vandaag 20 jaar, daarom is er alle reden voor een feestje. We lopen richting de villa van de patron, samen met de oenoloog Francesco (in Chili genaamd Pancho), met 15 uur werk in de benen arriveren we als laatste, Rock ’n’ roll. Wij zijn de show vanavond want wij zijn de wijnmakers; zo praten we onszelf aan. We kennen elkaar pas twee dagen maar het klikte direct. Pancho is 30 jaar oud en de nieuwe wijnmaker bij Hacienda Araucano van François Lurton. Hij is 20 dagen voor de oogst binnengehaald aangezien de vorige wijnmaker pardoes was opgestapt. Voor hem is alles nieuw, net als voor ons. 

Alle belangrijke hotemetoten uit de omgeving, journalisten en importeurs zijn uitgenodigd. Bedienden lopen af en aan met ceviche en empanadas. Twee zojuist geslachte schapen bungelen nog druipend aan het spit.

Lammetjes bungelend boven het vuur.

Lammetjes bungelend boven het vuur.

Gretig doen we ons tegoed aan alles wat langskomt en we schenken onszelf een glas van de duurste Carménère in de ´Alka´, de topwijn van Lurton. De stijl is klassiek, gerijpt in nieuw Frans eiken met tonen van leer en tabak. Het is een bom van een wijn, niet subtiel en weinig complex, eigenlijk alleen lekker bij een lap rood vlees of als slaapmutsje. Gelukkig heeft Dido haar ‘reishumidor’ bij zich en steken we er een Cubaanse en een Dominicaanse vriend bij op. Ook de doos van Hajenius is flink in omloop en binnen enkele minuten rookt iedereen om ons heen de gedroogde Nederlandse klassiekers. We ontmoeten Luiz, een goede vriend van Pancho. We zijn aangeschoten en schateren wat af met z’n allen.

We vragen ons af waar het lam blijft en we lopen de keuken in om een kijkje te nemen. Al dampend wacht daar het stuk getrokken lam en onder het oog van de lachende chefs nemen we een paar flinke happen uit het vlees. Klaar voor de dansvloer. Reggeaton wordt afgewisseld met de klassiekers zoals ACDC. We hebben zo precies vijftig procent tijd om met iedereen te praten en de overige vijftig om te dansen (want reggaeton is niet helemaal onze stijl). Als echte rock ‘n’ rollers blijven we als laatste over en eindigen we om een uur of vier met de 22 jaar oude stiefdochter van de François in bed, terug naar huis rijden was geen optie meer.  Het bleef slechts bij logeren.

Om zeven uur gaat de wekker, en met al onze kleren nog aan dalen we weer af naar de cellar waar we Pancho slapend op de vloer aantreffen met slechts zijn trui opgerold als kussen. Hij had een avontuurtje beleefd met een vijftien jaar oudere dame op het parkeerterrein en daarna was het licht uit gegaan.

Vriend en wijnmaker Pancho!

Vriend en wijnmaker Pancho!

De volgende dag is er tijd voor een lunch bij Luiz. Luiz blijkt een 60 jaar oude Italiaanse Baron (van Voltera)te zijn die ook wijn maakt in Colchagua, ongeveer 45 minuten rijden van de cellar van François Lurton vandaan. Pancho woont al een jaar bij Luiz in huis, een prachtige boerderij waar het altijd zoete inval is. Hij is zeer gastvrij, ook voor dieren; op zijn landgoed wonen namelijk meer dan 70 honden. Hij vangt straathonden op en heeft moeite nee te zeggen. Een niet altijd handige combinatie. We zijn direct verbonden en voelen ons hier thuis. Een pan vers gemaakte pasta komt op tafel en het feest kan beginnen. Zijn eigen wijn vloeit rijkelijk en iedereen heeft het naar zijn zin. 

Luiz maakt pizza deeg.

Luiz maakt pizza deeg.

Van de dagen die volgen brengen we de avonden steeds door bij Luiz. We kunnen altijd blijven slapen en Luiz dringt aan dat we alsjeblieft doen waar er zin in hebben, of zoals hij zegt: ‘you do what you want hé’. We besluiten ons onderkomen in Santa Cruz (de grootste stad in de omgeving) bij de cellar master Manuel dan ook te verruilen voor een kamer op het landgoed van Luiz in Santa Ana.

Cellar master manuel 

Cellar master manuel 

Onze ritme is dan als volgt: om zeven uur in de ochtend vertrekken we naar de cellar van François Lurton, die ongeveer op 45 minuten tot een uur rijden ligt. Daar werken we de hele dag om vervolgens om zeven uur ’s avonds weer terug te keren naar Luiz. We komen erachter dat het contrast enorm is. In de cellar van Lurton hangt een grauwe sfeer. Iedereen lijkt onder druk te staan en er is totaal geen passie aanwezig. De cellar master Manuel drinkt geen wijn en werkt als een machine. We mogen hem niet en ergeren ons aan zijn passie loze manier van handelen in de cellar en aan zijn vlakke persoonlijkheid. 

De general manager zit de hele dag op zijn kantoor en komt nooit naar buiten. Wanneer hij naar huis gaat begroet hij ons niet of met moeite alsof we slechts mieren zijn in het bedrijf. Het enige licht in dit alles is Pancho. We lachen veel en hij heeft veel talent en kennis voor wijn maken. We voelen de druk van bovenaf en zien steeds meer aanwijzingen dat dit geen gezond bedrijf is. Dit voelt niet als een mooie leerstage want niemand is gepassioneerd met wijn maken bezig. De wijn is ook niet van hoge kwaliteit. De sauvignon blanc komt als eerste binnen en is veel te laat geoogst net als de pinot noir daarna. Dit was een eis van François omdat hij Bordeaux stijl wijnen wil imiteren met een hoog concentraat. Er zijn hier dan ook veel Bordeaux klonen aangeplant, maar we zijn niet in Bordeaux en er blijkt veel mis te zijn in de wijngaard: veel ziektes waaraan weinig aandacht wordt gegeven.

Dido tussen de ranken.

Dido tussen de ranken.

Druiven verzamelen voor het laboratorium

Druiven verzamelen voor het laboratorium

Onze vertrouwde stappers gaan al 4 oogsten mee

Onze vertrouwde stappers gaan al 4 oogsten mee

Syrah aangeplant op steile  hellingen bij Hacienda Araucano

Syrah aangeplant op steile  hellingen bij Hacienda Araucano

Veel te interessant doen in het laboratorium.

Veel te interessant doen in het laboratorium.

Proef opstelling voor het meten van het totale sulfurlevel in het sap.

Proef opstelling voor het meten van het totale sulfurlevel in het sap.

Alle wijngaarden zijn aangeplant op een noordelijk gelegen helling. Op het noordelijk halfrond krijgt de gaard dan te maken met de tamme ochtendzon en niet met de langere avondzon. Maar op het zuidelijk halfrond werkt die regel precies andersom: er is dus geen rekening gehouden met de identiteit van Chili, er is letterlijk gekopieerd wat reeds in Bordeaux bestond. Met als gevolg dat de druiven te snel rijpen en hun ruggengraat verliezen. In de cellar moeten we vervolgens enorme hoeveelheden zuur en water bij het sap gooien om er nog enigszins wat van de te laat geoogste druiven te maken, maar er straalt weinig liefde vanaf. De sauvignon blanc heeft echter wel 92 punten gekregen: wat dus weer wat zegt over de betrouwbaarheid van deze puntengevers…

Jur maakt een gist cultuur om later bij de wijn te gooien.

Jur maakt een gist cultuur om later bij de wijn te gooien.

Zelf verzonnen systeem met steen als gewicht om houtsnippers toe te voegen aan de wijn.

Zelf verzonnen systeem met steen als gewicht om houtsnippers toe te voegen aan de wijn.

Sauvignon blanc en Dido klaar voor het persen.

Sauvignon blanc en Dido klaar voor het persen.

Tractor kiepert druiven in de ontstammer.

Tractor kiepert druiven in de ontstammer.

Jur verdeelt de druiven over de pers.

Jur verdeelt de druiven over de pers.

Dido maakt de pers schoon na een 17 uur lange sessie.

Dido maakt de pers schoon na een 17 uur lange sessie.

De avonden bij Luiz zijn altijd gezellig. We praten veel over wijn, eten maar ook politiek en geschiedenis. Luiz blijkt over een grote algemene kennis te beschikken. Hij heeft de hele wereld gezien en hij heeft op veel verschillende plaatsen gewoond als Rome, Brussel, Parijs, Kuala Lumpur, Rio en München. Uiteindelijk is hij neergestreken in Santa Ana, eigenlijk een gat in ‘the middle of nowhere’ maar er hangt wel degelijk een speciale energie. De hoofdreden voor deze keuze is zijn vriend Roberto die (een zeer gerespecteerd) ambassadeur is voor Chili in Peru. Zijn hart ligt in Chili waar ze uiteindelijk samen plannen oud te worden.

Ook wij verliezen ons hart aan Santa Ana en gaan met tegenzin iedere dag naar Lurton. Luiz nodigt ons uit om hier de resterende tijd door te brengen en we mogen hier ook onze eigen wijn maken als we dat willen. De enige reden dat we iedere dag toch weer in de auto stappen naar Lurton is Pancho, maar die staat zo onder druk dat hij nauwelijks tijd heeft om echt wijn te maken. In plaats daarvan wordt hij ingezet om allerlei andere zaken op te lossen die al ver voor de oogst gedaan hadden kunnen zijn. Het voordeel is dat Pancho ook bij Luiz woont en dat we hem dus iedere dag kunnen blijven zien, ook als we ontslag bij Lurton zouden nemen.

Na wikken en wegen nemen we het besluit Lurton te verlaten maar we bieden aan nog te blijven tot ze vervangende krachten gevonden hebben. De mededeling valt zwaar aangezien we veel werk verzetten maar we zijn vrij om te gaan en staan waar we maar willen. De general manager is erg kwaad en besluit ons nog diezelfde dag op straat te zetten. We krijgen een cheque in ons hand gedrukt met het nog verschuldigde salaris en we zijn vertrokken.

De oase die Santa Ana is opent zich nu geheel voor ons. We hadden geen betere keuze kunnen maken...

Wordt vervolgd... 

Dido vangt een kolibrie die gevangen zat in de cellar. Dit was voor ons een teken! We laten de kolibrie vrij en later ook onszelf.

Dido vangt een kolibrie die gevangen zat in de cellar.
Dit was voor ons een teken!
We laten de kolibrie vrij en later ook onszelf.